Home

Kultowe filmy
Legendarni twórcy
Wielcy aktorzy
Prawdziwe emocje
Dzień dobry, tu Tomasz Raczek. Zapraszam na najlepsze kino. ENTCLICK.COM to wyspa prawdziwej filmowej rozrywki. Już teraz zapisz się do naszego newslettera, a osobiście będę cię informował o naszych najlepszych premierach. Kłaniam się, Tomasz Raczek – kurator najlepszych filmów na ENTCLICK.COM! Tomasz Raczek



      Dzień dobry, tu Tomasz Raczek. Zapraszam na najlepsze kino. ENTCLICK.COM to wyspa prawdziwej filmowej rozrywki. Już teraz zapisz się do naszego newslettera, a osobiście będę cię informował o naszych najlepszych premierach. Kłaniam się, Tomasz Raczek – kurator najlepszych filmów na ENTCLICK.COM! Tomasz Raczek
      Kultowe filmy
      Legendarni twórcy
      Wielcy aktorzy
      Prawdziwe emocje
       

      Nieodwracalne (2002)

      Gaspar Noé po raz kolejny szokuje, rozmontowuje emocjonalnie, szarpie najczulsze nerwy i zmusza do myślenia. Marcus (Vincent Cassel) oraz jego szwagier Pierre (Albert Dupontel) wyruszają na nocną wyprawę po zemstę za zbrodnię na żonie Marcusa – Alex (Monica Bellucci). Okrutnie zgwałcona i pobita kobieta walczy o życie, podczas gdy jej kat bawi się w owianym złą sławą klubie „Rectum”. Policja odmawia pomocy, Marcus i Pierre biorą więc sprawy w swoje ręce i siejąc postrach, prowadzą własne śledztwo – szybko i brutalnie. Oniryczna atmosfera, dosadny język, zdjęcia jak z sennego koszmaru i urywany, rozedrgany montaż to znaki szczególne filmów Noé. Nie inaczej jest w tym przypadku. Mimo iż niektórym widzom może być ciężko patrzeć na potworności, które rozgrywają się na ekranie, to przemoc nie jest tutaj wartością samą w sobie. Bezkompromisowe pokazywanie ludzkiej brutalności jest pretekstem do dyskusji na temat mrocznej strony ludzkiej natury. Czy uniesieni gniewem, wymierzając opacznie rozumianą przez siebie sprawiedliwość, sami stajemy się katami? Czy zaślepieni żądzą zemsty nie wyrządzamy kolejnego zła, dolewając paliwa do nienasyconej machiny przemocy? „Nieodwracalne” to kino dla widzów o mocnych nerwach, które nie pozwala o sobie zapomnieć, ale zdecydowanie potrzebne, bo obnażające naszą zdolność do stawania się potworami, która niczym oślizgły robak pełza pod powłoką normalności.

      Jak w zegarku (1986)

      Brytyjska komedia z mistrzem angielskiego humoru Johnem Cleesem, współtwórcą kultowego Monthy Pytona. Brain Stimpson (Clees), niezwykle ambitny i obsesyjnie punktualny dyrektor państwowej szkoły średniej wybiera się na doroczny kongres ważnych szefów podobnych placówek. Tamte są jednak szkołami prywatnymi, z tradycją nauczania koronowanych głów, a on reprezentuje zwykle państwowe liceum, które dzięki jego staraniom właśnie awansowało do czołówki najlepszych w kraju, a Stimpson został przewodniczącym kongresu dyrektorów. Zaszczyt to wielki, więc niezwykle przejęty Brain szykuje przemowę, organizuje apel dla uczniów, w którym wyjaśnia, dlaczego musi wyjechać aż na jeden dzień, a potem wybiera się w podróż, pociągiem do Norwich o 10 25. I jak na złość, pierwszy raz w życiu, coś w jego planie idzie nie tak. Brain wsiada do złego pociągu, gubi kartkę z przemową, a potem desperacko próbując dotrzeć na kongres, jedzie tam w towarzystwie swojej uczennicy. Tak zaczyna się najbardziej nieprzewidywalny dzień w jego uporządkowanym życiu. Na głowie ma policję, zazdrosną żonę, rodziców młodej dziewczyny… i coraz mniej czasu. A zegar tyka.

      Dochodzenie (2002)

      Detektyw nowojorskiego wydziału zabójstw, Vincent LaMarca (Robert de Niro), jest człowiekiem oddanym swej pracy do tego stopnia, że zatarł granicę między rolą policjanta a byciem mężem i ojcem, co zniszczyło jego życie prywatne. Po rozwodzie zupełnie odciął się nie tylko od byłej żony, ale także od syna Joey'a (James Franco). Aby uciec od dręczącej go przeszłości, Vincent przeprowadza się z Long Beach na Manhattan, gdzie prowadzi życie samotnika, nie pozwalając się zbliżyć do siebie nawet nowej dziewczynie (Frances McDormand). Kiedy dostaje sprawę morderstwa handlarza narkotyków, w której wszystkie tropy prowadzą do Long Beach, jest zmuszony skonfrontować się z przeszłością, tym bardziej, że wszystko wskazuje na to, iż sprawcą jest właśnie Joey. W trakcie śledztwa Vincent mimowolnie dowiaduje się, że Joey sam jest dziś ojcem oraz o wpływie, jaki na życie Joey'a miały jego własne demony. Chcąc przerwać spiralę cierpienia i dać wnukowi szansę na normalne życie, Vincent będzie musiał skonfrontować się z grzechami przeszłości, spełnić swój zawodowy obowiązek oraz ocalić syna przed samozagładą.

      Konwojent (2004)

      Dramat kryminalny w reżyserii Nicolasa Baukhriefa, który w 2021 roku doczekał się remake’u z udziałem Jasona Stathama. W małej firmie kurierskiej Vigilante pojawia się nowy pracownik, tajemniczy Alexandre Demarre (Albert Dupontel). Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że firma stoi na skraju bankructwa i nie jest ostoją bezpieczeństwa. W ciągu roku trzy z ich samochodów zostały zniszczone w napadach, skradziono pieniądze, zginęli ludzie. Pracownicy firmy to głównie nerwowi, sfrustrowani mężczyźni, podejrzliwi i szukający w swoich szeregach tego, który może stać za rabunkami. Alexandre – jako ten nowy i małomówny – od razu wzbudza podejrzenia. Tym bardziej, że zarabia mało, a mieszka w hotelu, a swoim kolegom przygląda się aż nazbyt uważnie. Z czasem zyskuje zaufanie, ale też nikt z firmy nie zdaje sobie sprawy, że wieczorami Demarre sporządza portrety psychologiczne kolejnych kumpli z pracy. Kim jest naprawdę i co robi w Vigilante?

      Lady Dracula (1988)

      Reżyserski debiut Christophera Coppoli z 1988, bratanka Francisa Forda Coppoli. W tytułową Lady Draculę (Vanessę) wcieliła się, będąca już wtedy doświadczoną aktorką, gwiazda Emmanuelle - Sylvia Kristel. Mieszkający w Hollywood łowca antyków, prowadzący przybytek o nazwie Hollywood House of Wax, sprowadza z Rumunii nowy transport cennych przedmiotów. Zamiast pięciu zamówionych skrzyń, otrzymuje sześć. Wkrótce okazuje się, że w szóstej przybyła do Ameryki żądna krwi wampirzyca, która nie tracąc czasu rozpoczyna nocne łowy. Powstrzymać ją może jedynie wnuk słynnego łowcy wampirów, doktora Van Helsinga. Rozpoczyna się krwawy taniec. Ten kampowy miks kryminału noir, horroru gore i erotyka z chandlerowską narracją zaspokoi każdego fana samoświadomego, tandetnego klimatu lat osiemdziesiątych. Charakterystyczne dla segmentu straight-to-vhs tanie, ale wykonane z zaangażowaniem efekty praktyczne, dobrze bawiący się na planie statyści oraz Sylvia Kristel aparycją i zachowaniem przywodząca na myśl nauczycielkę matematyki, z kamienną twarzą mordująca kolejnych kochanków, tworzą idealną mieszankę, najlepiej smakującą w piątkowy wieczór w towarzystwie przyjaciół.

      Detektyw (1985)

      Jean-Luc Godard powraca ze swoistym filmowym żartem. Fabuła i dialogi „Detektywa”, celowo zagmatwane i w dużej części pozbawione sensu są po części hołdem, po części pastiszem kina noir z lat czterdziestych. Dla niewprawnego oka może się wydawać, że jest to nielogiczny ciąg zdarzeń, jednak fani Godarda z pewnością docenią jego mistrzostwo w kompozycji obrazu, montażu oraz udźwiękowieniu. Kamera przez cały film pozostaje nieruchoma, dzięki czemu największej wagi nabiera ustawienie ujęć oraz opowieść rozgrywająca się w statycznych kadrach. Pretekstowa fabuła, urywane wątki i dziesiątki powiązań filmowych i literackich mają za zadanie prowokować widza, zapraszają go do intelektualnej zabawy, zadają zagadki, nie zawsze mające logiczne rozwiązanie. Pozycja obowiązkowa dla fanów Godarda oraz pasjonatów kryminałów noir, którzy są ciekawi, jak wygląda dekonstrukcja ich ulubionego gatunku.

      Intymność (2000)

      Obsypany nagrodami i uznany za bulwersujący głównie z powodu zdjęć film Patrica Chereau, zwany „Ostatnim tangiem w Londynie”. Historia dwojga ludzi – Jaya (Mark Rylance) i Claire (Kerry Fox) – którzy spotykają się raz w tygodniu, co środę jedynie dla zaspokojenia namiętności. Nie rozmawiają ze sobą, nie spędzają czasu, nawet nie idą ze sobą do łóżka. Kochają się na podłodze, na kocach, w byle jakim miejscu i bez czułości. Czasami tylko spoglądają na siebie z zainteresowaniem, choć dla obojga jest jasne, że w tych spotkaniach najważniejsze jest pożądanie. Potem Claire wychodzi, wsiada do taksówki i znika z życia Jaya do kolejnej środy. Nie wie niczego o nim, a on o niej. I tak jest dobrze. Do czasu, kiedy pewnej środy dziewczyna się nie pojawia. Jay próbuje ją odnaleźć i dowiedzieć się, kim jest naprawdę: czy ma rodzinę, co robi, gdzie pracuje… Rusza jej tropem, by uświadomić sobie, że seks może być ścieżką do prawdziwej intymności i poznania drugiej osoby, a czasem nawet do zakochania się. Może, ale nie musi.