Mroczny przedmiot pożądania

Trzydziesty i ostatni w karierze film hiszpańskiego reżysera-skandalisty. Za scenariusz do „Mrocznego przedmiotu pożądania” na podstawie książki „Kobieta i pajac” Petera Louysa, Banuel zabrał się jeszcze w latach 50., ale obraz ujrzał światło dziennie dopiero w 1977 roku w Paryżu. Film opowiada historię Mathieu Fabera (w tej roli Banuel obsadził jednego ze swoich ulubionych aktorów - Fernando Rey’a), starszego zamożnego Francuza, mieszkającego w Hiszpanii, zauroczonego młodą tancerką Conchitą (podwójna rola Carole Bouquet i Angeli Moliny). Luis Banuel, surrealista i prowokator, w „Mrocznym przedmiocie pożądania” ponownie krąży wokół swoich ulubionych tematów: wartości uczuć, konwenansów, oceny klasy średniej, siły pieniądza, motywu sprawiedliwości. Zabieg z zaangażowaniem dwóch aktorek do tej samej roli to wskazówka do interpretacji podwójnej kobiecej natury – Conchita jawi się Mathie jako anioł i manipulująca nim diablica. A ponieważ fatalnemu zauroczeniu Francuza towarzyszą surrealistyczne wybuchy bomb (reżyser tym samym oddawał niespokojnego ducha lat 70.), obraz ma niebezpieczny, momentami duszny od zmysłów, klimat wywołujący rumieniec oczekiwania. Niczym pasażerowie w pociągu czekamy na finał miłosnej historii i zadajemy sobie pytanie – jaką siłę rażenia ma uczucie?